c o n f u s i n g .
Als ik kijk naar wat ik gisteren heb geschreven dan vult mijn lichaam zich met onbegrip. Op dit moment ben ik moe, maar over het algemeen ben ik vrolijk en nog niet zo lang geleden was ik zo ontzettend aan het stuiteren dat iedereen een beetje gek van me werd. Ik voel een intense emotie. Het is totaal het tegenovergestelde. Dit had ik gisteravond ook al, ik was eerst ontzettend depressief – en toen opeens onwijs vrolijk.
Ik dacht dat ik aan medicatie zat om dit soort stemmingswisselingen tegen te gaan?
Het is gewoon allemaal niet logisch meer en dat verwart me. Ik hou er niet van om me verward en hopeloos te voelen.
Er is nog iets wat me verward. Jongens. Ik begrijp niets van ze. Ik begrijp niet wat ze van me moeten, waarom ze doen wat ze doen, wat ze over me denken, waarom ze zo op dingen reageren. Ik snap gewoon helemaal niets van ze. Dan komt daar nog bij dat steeds als ik denk “hé, volgens mij begin ik het door te krijgen!” ik weer eens keihard achter mijn rug om genaaid word. Mijn gedachte word voor mijn ogen verkracht. Jongens zijn maar verwarrend. Ik wacht tot iemand een boek schrijft waarin ze helemaal worden uitgelegd, zodat je bij bepaalde situaties alleen maar dat boek hoeft te pakken en het gewoon kan opzoeken. Jeetje, wat zou dat heerlijk zijn. Eindelijk duidelijkheid, eindelijk geen zorgen meer.
Of ik word gewoon lekker lesbisch.
