a n e w y e a r .

Kerst is een moeilijke tijd voor mij. Waarom? Kerst bestaat voornamelijk uit eten en familiebezoeken, dingen waar ik een hekel aan heb. Het eten valt nog mee, maar dat komt omdat ik makkelijk dingetjes kan wegsneaken en bovendien heb ik de ‘gewone’ uitvluchten die ik elke dag gebruik. Niet goed, maar ik kan niet anders. Wat ingewikkelder ligt zijn de familiebezoeken, ik vind het prima om mijn familie even te zien tijdens kerst maar ik snap de heisa eromheen niet. Mijn ouders doen tegenwoordig zoveel moeite om een familie te vormen en dat vind ik zinloos. Ik ben achttien jaar oud. Mijn hele leven zijn we geen familie geweest. Ik hoef dat niet opeens nu wel, dat werkt gewoon niet voor mij. Wij zijn nooit een familie geweest, dus kunnen dat ook niet even worden.

Het is bijna 2009. Daar moet ik om huilen. Fucking 2009 alweer, dat maakt me zo depressief dat ik nauwelijks weet wat ik er mee aanmoet. Begin 2007 schreef ik in mijn dagboek ‘nu is het een nieuw jaar, misschien word dit jaar beter? Ik hoop erop…’. Dat was een zin waar ik sinds, ik gok, 2000 mijn dagboek mee begon. Toen het net 2008 was schreef ik: ‘2008 is pas een paar dagen begonnen en het is nu al een afgrijselijk jaar, wanneer word het eindelijk beter?’

Nu is het VERDOMME bijna 2009 en ik voel me nog steeds afgrijselijk, elke dag. Hoe hou ik het zo vol om te leven? Waarvoor leef ik al die jaren? Al die jaren vol pijn en verdriet en het houd nooit op. Ik wil niet dat het 2009 word, het word toch geen beter jaar. Bovendien is dat even een klap in gezicht.

Hee, jij. Je hebt alweer een jaar verkloot. Gefeliciteerd.

Toch wens ik jullie allemaal een fijne kerst en een heel gelukkig nieuw jaar <3.

b r o k e n .

Ik lieg, ik steel, ik drink, ik slik pillen. Ik huil, ik schreeuw, ik sla, ik snijd. Ik huil. Tranen van pijn, tranen vol woede.
Belangrijker dan ik alles tover ik een lach op mijn gezicht en kijk met vriendelijke ogen de wereld in.
Mijn masker is van beton en het breekt maar niet.
Er is niemand die het ziet, niemand die het breekt, niemand die het heelt en niemand die me helpt.

t h e d e m o n .

I am the demon you fear,
Something so beautiful,
But you don’t even see me when I appear.
I am the immortal watching you breathe,
Waiting for you to know,
How I slowly become seethe.

I am the queen of all damned,
Plotting a sweet revenge.
I smell you, I feel you,
I can hear you.
The blood hidden in your veins
Screams to me to be unconstrained.

I want it. I want your blood,
Stained on my broken hands.
And it will never come off,
I will keep your memory in my
Body, blood and soul.

I want to kiss you, beat you,
Feel you, smash you against the wall.
I want to see you fall, feel your tears
When I hurt you until you don’t feel at all.
Bite you, taste you, fuck you and then
Kill you.

I will bury you in your best clothes,
You are lost to never be found.
Deep under the ground in
A nameless graveyard,
Where I bury all my secrets,
In a world of my own.

You’ll never know you’ve woken up
The demon in me,
But every night in my dreams
I kill and kill you all over again.

p i e c e s.

Alone as I sit here
Empty as the night
Crying at my window
Blinded by the Light
I wish I could show you
The way I see the world
It’s painful and it’s lonely
Its empty and its cold
I wish that you could feel
The way I do inside
The sadness and the anger
And all the pain I hide
Forever now I will
Feel I’ve crossed the line
Cos nothing I can do or say
Can take me back in time

*

Ik ben het nog steeds eens met mijn vorige post, maar ik realiseer me dat ik zoiets niet kan maken. Maar hoe kom ik er dan vanaf? Alles is in stukjes gevallen en niets komt ooit nog goed. De wereld is vertyft en ik lig te huilen in mn bed. Dankjewel S. en R., zonder jullie zou ik hier niet meer zijn. Jullie hebben geprobeerd mijn stukjes op te vangen en te lijmen. Jullie moeten alleen begrijpen dat dit (nog) niet lukt.

Misschien ben ik wat stukjes kwijtgeraakt, op de lange weg hierheen?

g o o d b y e, c r u e l w o r l d.

Ik wil dood. Ik wil alleen maar dood. Mijn leven is over.
En kom nou niet met verhalen over hoe mooi het leven nog kan zijn, want wie zegt dat het leven voor mij ooit nog mooi word? Wat heeft het leven mij te bieden? Juist, niets. Vertel mij nu eens, wat voor zin heeft het om te leven als er niets is om voor te leven? Wat heeft het voor een zin om te leven als er geen liefde in je leven is? Hoe kun je leven zonder je eens ergens goed om te voelen, ergens zin in te hebben of ergens in uit te blinken? Hoe kan ik genoegen nemen met die kleine momenten waarop ik blij of gelukkig ben, terwijl ik weet dat de harde klap maar enkele minuten van mij verwijderd is. PATS. Daar zit je weer. Alles wat mooi was is verloren gegaan.

Ik ben niet bijzonder, ik ben niet speciaal. Ik ben niet mooi, slim, talentvol, gezellig, aardig, leuk, knap, tof, humoristisch of wat je dan ook moet bezitten om een beetje succes te hebben in dit leven. Ik ben egoïstisch, een eerste klas dramaqueen. Ik ben vervelend, pessimistisch, een leugenaar, depressief en alleen. Ik ben verdomme harstikke alleen.

Wat voor zin heeft het om te leven?
Heeft het leven zin?
Waarom plegen we niet met z’n allen massaal zelfmoord?
Wat houd ons tegen?
Niets?

Ik weet niet wat jullie doen, maar voor mij word het langzamerhand tijd om er een punt achter te zetten.

h e l p .

Is het een goed teken als een jongen je gelijk smst, nadat jullie samen bij jou thuis naar een film hebben gekeken, wat meer praten en lachen dan een film kijken was? Is het een goed teken wanneer hij het volgende smst: Hey chick, ik vond het gezellig. Slaap lekker voor over een paar uur =P kus.

c o n f u s i n g .

Als ik kijk naar wat ik gisteren heb geschreven dan vult mijn lichaam zich met onbegrip. Op dit moment ben ik moe, maar over het algemeen ben ik vrolijk en nog niet zo lang geleden was ik zo ontzettend aan het stuiteren dat iedereen een beetje gek van me werd. Ik voel een intense emotie. Het is totaal het tegenovergestelde. Dit had ik gisteravond ook al, ik was eerst ontzettend depressief – en toen opeens onwijs vrolijk.
Ik dacht dat ik aan medicatie zat om dit soort stemmingswisselingen tegen te gaan?

Het is gewoon allemaal niet logisch meer en dat verwart me. Ik hou er niet van om me verward en hopeloos te voelen.

Er is nog iets wat me verward. Jongens. Ik begrijp niets van ze. Ik begrijp niet wat ze van me moeten, waarom ze doen wat ze doen, wat ze over me denken, waarom ze zo op dingen reageren. Ik snap gewoon helemaal niets van ze. Dan komt daar nog bij dat steeds als ik denk “hé, volgens mij begin ik het door te krijgen!” ik weer eens keihard achter mijn rug om genaaid word. Mijn gedachte word voor mijn ogen verkracht. Jongens zijn maar verwarrend. Ik wacht tot iemand een boek schrijft waarin ze helemaal worden uitgelegd, zodat je bij bepaalde situaties alleen maar dat boek hoeft te pakken en het gewoon kan opzoeken. Jeetje, wat zou dat heerlijk zijn. Eindelijk duidelijkheid, eindelijk geen zorgen meer.

Of ik word gewoon lekker lesbisch.

g o i n g u n d e r .

Het gaat niet zo goed met me. Denk ik. Mijn arm doet pijn en hij voelt warm van het bloed. Mijn wangen zijn nat van tranen. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik heb toch een paar leuke dagen gehad, waarom voel ik me dan toch zo? Ik heb toch medicatie, waarom voel ik me dan toch zo? Ik denk dat ik een beetje graag dood wil. Liever dan eerder. Ik wil het een beetje te graag, en dat beangstigd me. Ik ben ook bang dat ik dit niet veel langer meer trek.

u n d e r w e a r .

Lingerie zou goedkoper moeten zijn. Zeker voor meisjes met grotere cupmaten. Niet alleen is het lastig om een goede, fijne BH te vinden in deze maat, maar ook de prijs doet het meisje vaak bedenkelijk zien kijken. Ikzelf heb ook een vrij grote cupmaat, en ben hierdoor geneigd flut BH’s aan te schaffen omdat deze maar een paar euro kosten. In een flut BH voel je je ook flut en bovendien oninteressant. Als ik iets moois wil, ben ik al snel meer dan twintig euro kwijt. Wil je er ook nog een broekje bij? Maak er dan maar dertig euro van. D-e-r-t-i-g euro! Dat is dan nog het goedkoopste. Wil je echt je uitleven, dan kan het al snel oplopen tot veertig of vijftig euro. Daar kan ik, als schoenenverslaafde, een nieuw paar killer heels van kopen.

Ik kocht lingerie en kwam tot een conclusie.

Lingerie zou goedkoper moeten zijn. Want welk meisje voelt zich nou niet een ontzettend lekker wijf wanneer ze bedekt is met zijde en kant?

b a d d a y .

Vandaag is een slechte dag.

Het meest ironische is dat ik vanmorgen, of misschien zelfs gisteravond, het al voelde aankomen. Ik ging naar bed met de gedachte ‘morgen word geen pretje’, en ik werd wakker denkend ‘vandaag is een slechte dag’.
Ik had gewoon in bed kunnen blijven liggen, maar het leek mij verstandiger om mijn gevoel en intuïtie te negeren en me niet zo aan te stellen. Het lukte gedeeltelijk: ik kwam een halfuur later mijn bed uit dan gepland, ik had het geluk dat ik mijn wekker veel te vroeg had gezet en deze actie daardoor geen gevolgen had, en begon met de zaken die ik elke dag uitvoer als ik net wakker ben.

Koffie drinken, roken, televisie kijken en mijn e-mails checken. Meestal komt het erop neer dat ik geniet van mijn kop koffie en sigaret terwijl ik gedachteloos en leeg in in het niets staar. Mijn televisie en computer maken herrie op de achtergrond, maar ik besteed er geen aandacht aan. Energieverspilling. En dat elke ochtend.

Ergens tussen het moment waarop ik genoot van mijn zondes en ik mezelf bij elkaar weet te rapen, mijn koffie en sigaret zijn op, ging het mis. Nu ik hier later over na denk weet ik me niet meer te herinneren waarom ik het überhaupt deed. Het is als een half vergane film in sepia kleuren. Wazig en incompleet. Ik heb geen besef meer van geluiden, er heerst slechts geruis.

De film speelt zich af op mijn kamer. Het is niet erg opgeruimd, maar ik voel me prettig in de chaos. De chaos representeert de chaos in mijn hoofd. Mijn kamer is nooit opgeruimd. Nooit. Nooit vrijwillig.
Ik zit op de grond vlakbij mijn wastafel. Een razorblade ligt in mijn hand. Vergeten, het bloed vloeit al. Het is niet veel maar het is prachtig. Het is een verschrikkelijk, afgrijselijk, prachtig iets. En het is gebeurd. Zomaar.

When everything feels like the movies,
Yeah, you bleed just to know you’re alive…

Voel ik me levend? Nee. Toch doet mijn arm wel zeer. Leef ik? Ja. Als een robot. Gedachteloos, voor zover dit kan, en op de automatische piloot. Ik voel me niet schuldig, zoals ik al zei: ‘vandaag is een slechte dag’. Waarover voel ik me dan wel schuldig? Dat ik teveel heb gegeten, dat ik mijn huiswerk nog niet heb gemaakt en dit nog steeds niet doe, dat ik geld heb uitgegeven terwijl ik het niet kan missen, dat ik veel mensen heb teleurgesteld zonder dat zij dit weten, dat ik geen liefdevolle emoties voor mijn vader koester, dat de wonden op mijn arm zichtbaar zijn en dat ik dadelijk moet werken.

Zoals ik al zei: ‘vandaag is een slechte dag’.
Gewoon een slechte dag.

Toch ben ik lekker wel mijn huis uit gekomen en ik heb het gedurfd om mijzelf te tonen aan andere mensen, terwijl alles wat ik wilde was wegkruipen in mijn bed en voor eeuwig huilen. Is dat iets waar ik trots op kan zijn?